Baktığımızda ilk kahveye dair yasaklar Osmanlı'döneminde kahvehaneler, özellikle 16-17. yüzyıllarda siyasi dedikodu ortamına dönüşmeleri, yangınlara sebep olmaları ve dini hassasiyetler (tembellik, camiye gitmeme) gerekçesiyle birkaç kez yasaklanmıştır.İlk yasak Kanuni Sultan Süleyman döneminde başlamış, III. Murad ve I. Ahmed dönemlerinde sürmüş, en katı hali ise IV. Murad zamanında uygulanmıştır. Cibali yangınları en sert ve dönemlerine belkide bahaneye sebep olmuştur.
Kahve ilk ortaya çıktığında birçok toplum için yeni ve bilinmeyen bir içecekti. Bu yüzden bazı dini ve siyasi otoriteler onu şüpheli gördü. Mekke’de kahve kısa süreli yasaklandı.Avrupa’da bazı din adamları kahveyi “şeytanın içeceği” olarak bile adlandırdı Sonra Papa olan Pope Clement VIII kahveyi tadıp beğenince Avrupa’daki yasak tartışmaları büyük ölçüde bitti.
Kahve ve kafelerin tarih boyunca sık sık yasaklara veya protestolara maruz kalmasının birkaç önemli nedeni var. İlginçtir ki kahve sadece bir içecek değil, aynı zamanda sosyal ve politik bir mekân kültürü oluşturduğu için çoğu zaman otoritelerin dikkatini çekmiştir.
İnsanların bir araya gelip fikir paylaşması ,ekonomik ve rekabet çıkar çatışmaları,sosyal değişim korkusu.
Kafeler tarih boyunca toplanma ve tartışma alanları olmuştur. İnsanlar burada politika, din ve toplum hakkında konuşur. Bu yüzden bazı yönetimler bu mekânları potansiyel muhalefet merkezleri olarak görmüştür.
KAHVE KARNESİ ?
Ekonomik sıkıntıların yaşandığı zor yıllar; 8 Nisan 1955''te İstanbul''da hane başına 100 gram kahve dağıtımına başlandı. #kahve alanlar, muhtarların hazırladığı listeleri imzalamaya başladılar. Bir zamanlar ekmek karnesi, yağ karnesine benzer bir de kahve karnesi vardı ...
"KAHVE GİTTİ ,ADI KALDI YADİGAR"
Yakın tarihi döneme baktığımızda Türk kahvesi 1954-1955 yılında Cumhuriyet Halk Partisi tarafından seçim sloganına dönüşüyor ."kahve gitti,adı kaldı yadigar"bu şekilde Adelet Partisine karşı Türkiye''deki ilk erken genel seçime gitti.
Türkiye''de kahve tiryakiliğinin yerine çay kullanımının artması bu anlamda çok yakın bir tarihe tekabül ediyor. O kadar ki bir sıcak içecek olarak çay alışkanlığının yaygınlaşması 1955 yılına rastlıyor. Hikaye şu; 1954 seçimlerinden büyük başarıyla çıkan Demokrat Parti, hemen bir sene sonrasında ekonomik krizlerle uğraşıyor ve birçok malın piyasadan çekilmesine engel olamıyordu. Kahve de bunlardan biriydi. Piyasada kahve kalmadığı gibi dışardan ithal de kısıtlanmıştı. Durum bir zaman sonra o kadar kötüleşti ki; 8 Nisan 1955''te İstanbul''da hane başına 100 gram kahve dağıtımına başlandı. Kahve alanlar, muhtarların hazırladığı listeleri imzalamaya başladılar. Bir zamanlar ekmek karnesi, yağ karnesine benzer bir de kahve karnesi vardı yani..Ekonomik kriz nedeniyle yok olan mallar ve özellikle kahve, 1957 seçim afişlerinde CHP''nin DP''yi eleştirdiği başlıca konu haline geldi. Genel ekonomik krizin parçası olarak, eski tiryakilik olan kahvenin yokluğu iyi bir semboldü. Millet ekmek bulamayacak durumda değildi. Ancak DP yönetiminin ilk yıllarındaki nisbi rahatlama ve yaşam konforundaki artış günleri artık geride kalmıştı. Komisyonlar kuruldu ve CHP''nin seçim afişlerinde hangi yöntemi kullanacağına dair tartışmalar başladı. Yöneticilerden bir grup partilerin zamanında yaptıkları atılımlara dikkat çekerek "halk ekmek istiyor" temasına ağırlık verilmesini isterken, diğer taraf bunun makul olmadığını, ortada böyle bir açığın olmadığını, 1955 ekonomik krizinin açlık değil, daha çok yaşam seviyesinde bir gerilemeyi beraberinde getirdiğini ifade ediyorlardı.En sonunda karar verildi. Ve CHP''nin, ekonomik kriz hasebiyle yapılan Türkiye''deki ilk erken genel seçime "kahve gitti, adı kaldı yadigar" afişleriyle girmesi oybirliğiyle kabul edildi. "Atatürk''ün ve İnönü''nün partisine oy ver" kampanyaları faciayla sonuçlanan CHP, bu seçim kampanyasıyla ciddi bir başarı elde etti.